Category Archives: СПОРТСКИ КОЛУМНИ

Ех тие пусти пари

Кога се во прашање финансиите никогаш тие не се доволни. Од оваа парола се раководи акционерското друштво за стопанисување со станбен и деловен простор кој го видно поскапи користењето на Арената ,,Филип Втори па ги принуди тимовите што го користат овој терен да бараат нови решенија и солуции. Пред извесен период дневен термин за користење на арената беше 1000 евра и 2000 евра ноќен термин, додека за европски настапи чинеше 12.000 евра. Но, ех тие пусти пари кои никогаш не се доволни ги натера да го сменат ценовникот и драстично да ги кренат услугите за користење на овој стадион, а тоа изразено во цифри изнесува 3000 евра дневен термин, 6000 евра ноќен термин и верувале или не 35.000 евра (тука не е вклучено ДДВ) чини европското користење на домашниот терен.

Во држава која го негува спортот и се грижи се да функционира беспрекорно, вакво драстично кревање на цените веднаш ќе се изнајдеше резервно решение, на кое што засегнатите клубови во случајов (Работнички и Вардар) би играле на нов стадион, ама во нашата земја не е така лесно спортскиот живот и нормалното функционирање на спортот, од причина што немаме инфраструктура која ги задоволува барем минимум пропишаните стандарди.

Солуциите би биле стадионот во Ѓорче Петров, стадионот во Автокоманда и Маџари, но кога би се скенирале тие терени ќе се види дека нема основни услови за прволигашки фудбал. Каква ли само компарација и различно расположение има кога се играат евро-натпревари од типот на Малме, Копенхаген, Фенербахче, Зенит и со престојните исто така Розенборг и Реал Сосиедат, со натпреварите од домашниот шампионат против Скопје, Силекс, Академија Пандев, Ренова и останати. Компарацијата и споредбата не е проблемот во домашни и странски екипи, туку во какви услови се играат европските натпревари со тие во домашното првенство. Не е возможно да се споредат условите, бидејќи кога ќе се видат во какви услови и какви терени се низ Македонија, самите фудбалери, односно спортисти немаат мотивација и желба да ги прикажат игрите и настапите од тие на евро-сцената.

Дали надлежните или државата ќе ги воочат овие недостатици, проблеми, аномалии и инфраструктурни недоречености и недостатоци, зарем е можно од нашето осамостојување па се до денес да имаме во цела држава само еден стадион, само еден затворен базен, само една сала и една атлетска патека што ги исполнуваат европските пропишани стандарди ? Просто неверојатно е со какви проблеми се соочуваат спортистите и спортските работници, а од друга страна спортот е најдобар амбасадор на една држава и што е најтрагично постојано од спортистите се бараат учества на големи натпреварувања од типот на Лига на Шампиони, Лига Европа, Европско првенство, Светско првенство, Олимписки игри, а од друга страна никој не се грижи за нивното опкружување во кои тие работат и живеат. Исто така се под голема пресија на раководните структури како во клубовите така и во репрезентативните селекции да го даваат постојано својот максимум, а пак навивачите секој пораз или неуспех знаат да го пропратат со негодување и навреди кон нив.

Малку се тие спортисти би рекол се бројат на една рака, што без никаков респект, без ,,Влакна на јазикот јавно, јасно и гласно го искажуваат своето мислење, револт со искрени и чисти намери за реалните случувања. Сите овие статуси, текстови, колумни, објави се надеваме сите за наше добро дека ќе допрат до сите оние кои се надлежни да ги подобрат условите на спортистите и целокупниот спорт за взаемно задоволство, уживање и постигнување на врвни спортски резултати за кои бенефит ќе има и државата.

Ех тие пусти пари !!!      

Предраг Јанчески

План за бегство

Македонскиот спорт стара болка му е немањето на финансии за развој и подршка на целокупниот спорт. Пред неколку години на скопскиот аеродром слета руски олигарх кој своите милиони реши да ги ,,Троши во Македонија, а тој се вика Сергеј Самсоненко. Ретко кој и да слушнал и да знаеше претходно за овој човек и зошто токму Македонија е неговата ,,Станица. Има многу бизнисмени, богаташи и милионери во Русија кои што имаат проблеми со законот па своите пари решаваат да ги трошат во други држави на разно разни проекти најчесто во спортски клубови.

Ниту пак самите тие не ни знаат основни податоци за државата во која што треба да вложуваат (таков е и случајот со Самсоненко) но најбитно за нив е да се чуствуваат конфорно со своите пари. Пред 15 години во женски ракомет имавме европски и светски шампион во името на Кометал Ѓорче Петров па таа е појдовната точка и мотивација што првиот проект на Самсоненко беше да се вложат пари во женскиот ракомет и тимот на ЖРК Вардар. Кратко потоа и машкиот тим на Вардар стана дел од проектот за потоа по иницијатва на навивачите и медиумите под свое Самсоненко го зеде и фудбалскиот тим на Вардар.

Основата се финансиите и инфраструктурата, за потоа да следи човечките ресурси односно менаџментот и на крај стручен кадар со квалитетни засилувања. Кога веќе се имаше обезбедено од финансиски аспект веднаш погледите се насочија кон инфраструктурата која беше под секој минимум и основни стандарди. СРЦ Кале беше тврдина и упориште неосвоиво за многу гиганти во ракометот, но претесно за зголемените апетити и амбиции за новото раководство. Од таа причина во општина Аеродром никна нова современа со светски стандарди модерна сала. Вториот чекор беше екипирањето на менаџментот и како последна фаза стручниот штаб и ракометарите/ракометарките. Засилувањата се носеа сите од редот на поквалитетните и реномираните на ракометната сцена. Вардар за кратко време се  позиционираше како дестинација во која што успехот е на повидок.

Во склоп на салата ,,Јане Сандански се изгради и хотел ,,Русија и руска црква. Додека фудбалскиот тим се проектираше за во рок од 4 години да влезе во групите од Лига на Шампиони. Исто така Самсоненко изгради фудбалски камп за кој сите балкански гиганти му завидуваат. По неколкугодишно вложување дојде време да се жнее со успеси, започнувајќи првин на домашна сцена за потоа да дојде време РК Вардар да дојде до европска титула, ЖРК Вардар да игра постојано на фајнал фор во Лига на шампиони, а Фк Вардар да елиминира реноимирани евро-противници со што е на праг да дојде до групите во Лигата на Европа. За многумина неочекуван потег после толку вложувања и инвестиции Сергеј Самсоненко излезе на прес конференција во која кажа дека само уште оваа сезона ќе инвестира во семејството Вардар и ќе се повлече од Македонија и нашиот целокупен спорт. Причина зошто се повлекувал била жестоката реакција на навивачите за прескапите билети и отстапувањето на култната јужна трибина на турските навивачи против тимот на Фенербахче.

Зарем со вакви ,,Детски досетки и прикаски сака пред македонската јавност да се оправда за неговото повлекување. Иста така пред неколку месеци пред 1/4 финалниот дуел против Флензбург излезе на прес конференција со намера ако имало неспортско судење дека имал намера да се повлече од спортот. Тогаш беше најавата за ова сега што се случува и вчудоневиденоста на навивачите и блиските членови од Вардар.

Македонската јавност ,,Шепоти, додека медиумите на балканот јавно зборуваат дека вистинските причини не се тие туку дека се работи за нешто поголемо во позадина, односно дека има финансиски малверзации и други постапки кои што се водат или во иднина ќе се водат како во Русија така и во нашата земја. Периодот на успеси, долгогодишните вложувања, европските успеси проследени со финансиски бенефит тешко е за верување заедно со изградените објекти и инфраструктура да се остават туку така, ако не постои соодветна причина за тоа.

Вардар е во неизвесност, навивачите се во паника, медиумите се збунети сите бараат одговори но има и многумина што пуштаат молби за негово одповикување на неговата одлука, добро да размисли и на крај да одлучи повторно да се врати во семејството Вардар и втората татковина Македонија. Очекувањата се едно , а реалната состојба е сосема поинаква па во наредниот период ќе гледаме и слушаме вистинска ,,Шпанска сапуница околу причините и убедувањата да рускиот тајкун ги продолжи инвестирањата во спортот.

Предраг Јанчески

Р.И.П. Македонска кошарка

Македонската кошарка години наназад е во ,,Слободен пад да бидам попрецизен оваа ситуација е за време на ПЕТАР НАУМОСКИ. Човекот се што се обиде да направи едноставно го направи погрешно за да пати цела македонска кошарка, да бледнее, да тоне се подлабоко и на крај шлагот на неговата работа е што Македонија место на големи натпреварувања ќе ја гледаме во Б-дивизија со еден куп залутани репрезентции исто како и нас.

Неговите претходници макотрпно ја градеја федерацијата и репрезентацијата секој во своите можности и знаења за да во нашето блиско минато имавме резултати за почит и респект. Имавме континуиран настап на големи натпреварувања, а најголемиот успех е   4-тото место на ЕП во Литванија каде за малку ни избегаа медалите. Проблеми сме имале и во минатото, но биле во краток рок или сме изнаоѓале некакви решенија. Домашното првенство ни било слаба страна но сме имале барем неизвесна завршница и македонски кошаркати кои биле водечки во тие наши тимови. Младите категории биле запоставени или маргинализирани но нашите таленти се презентирале успешно и достојно на меѓународна сцена. Кошаркарите биле ценети и надвор од нашите граници, а за државниот дрес се бореле и жртвувале секогаш кога било потребно за тоа.

Од денешен аспект зарем може нешто да се издвои како позитивен пример ? НЕ. Има само очај,беда, хаос, самоволие, лични интереси, профитерство на мала група на луѓе, уништување до пепел се што ја претставува кошарката како спорт. Ако се направи мала ретроспектива што се се случуваше во овој период ќе забележиме голем број на смени и бркање на сите инволвирани од предходното раководство, на нивно место дојдоа нови дел и познати како Дејан и Заре, но веднаш тие намирисаа дека нешто не чини и не штима па веднаш го напуштија бродот кој беше на тенок лед мраз и се очекуваше да тоне. Потоа на ред дојде смената на Џикиќ кој со подмладена селекција направи за краток рок успех, ама од неразбирливи причини веднаш беше сменет и на негово место поставен лилипутанец кој се смета и беше сметан за стручен, а името не му е вредно да му се спомне (РАЦА за оние кои го заборавија) и за краток период направи вистински НЕУСПЕХ по што без поздрав си замина од Македонија. Младите репрезентативни селекции имаа настап во сите возрасни категории, но тие се натпреваруваа само да си докажат меѓу-генерациски која генерација е послаба од другата наша генерација и која колку може со поголема разлика да изгуби, патем редовни пациенти им станавме на репрезентации од типот на: Косово,Албанија, Швајцарија, Естонија, Малта, Ирска, Австрија, Португалија и сл. Голем број на кошаркари изјавија дека во репрезентацијата веќе нема квалитет, нема атмосвера и самодовербата била на најниско ниво. Има плејада на кошаркари кои одбиваат повик само поради челникот на федерацијата како што се: Перо Антиќ, Предраг Самарџински, Бојан Трајковски, Ненад Димитриевиќ, Дарко Соколов и др.

Години, години наназад запрен е процесот на создавање на нови млади кошаркарски сили кои ќе ги заменат овие сега што настапуваат, за жал списокот е скоро ист сиве овие години без некое ново перспективно ново име. Дозволено е да се изгубат голем број на генерации и да бидат поставени на маргините.

Само како показател еве перспективни но веќе изгубени таленти: Младеновски, Маслинко, Бакоч, Магдевски, Николов, Мекиќ, Стајиќ, Пајиќ, Милков, Ефремовски ова е еден цел репрезентативен состав кој требаше и мораше да се искористи нивниот потенцијал и талент, но како и многу други пред нив но и сегашни млади кошаркари добиваат само епизодна улога во своите тимови.

Македонските клубови се претворени во легија на странци, каде секој тим има по 5 странции  повеќето со сомнителен квалитет, а остатокот од тимот пополнување на ростерот со наши искусни кошаркари кои што се пред пензија како што се: Ѓорѓи Чековски, Владо Илиевски, Димитар Мираковски, Диме Тасовски…………………….

Овој безобразлук мора веќе еднаш да престане, а за да се случи тоа мора Наумоски да си поднесе НЕОТПОВИКЛИВА ОСТАВКА на функцијата претседател на КФМ.

Предраг Јанчески

Карти не “продаваме “

Кошаркарска федерација на Mакедонија или челникот на таа федерација Петар Наумоски или поточно човекот–федерација, бидејќи само тој во свое име и во име на федерацијата обично одлучува за иднината на мак-кошарката, овој пат има генијален план, односно планира да нема во продажба карти за репрезентативниот претквалификациски натпревар против Косово на домашен терен во ,,Борис Трајковски”.  

Образложението од негова страна е дека заради од безбедносен аспект немало да се продаваат карти. Зарем на оваа негова евтина финта мисли дека ќе ги прикрие неговите многубројни недостатоци и НЕквалитетот да менаџира една федерација од типот на кошаркарска федерација. Наместо оправдување во неговиот потег се чуствува страв од нов дебакл, резил, тој чуствува дека му се ближи денот на неговата неотповиклива ОСТАВКА. Во блиско минато сите паметиме дека натпревари со селекции како што се: Естонија, Албанија, Косово, Швајцарија, Словачка, Ирска, Бугарија, Португалија и слични на нив ни биле само лесни тренинг натпревари каде сме ги добивале со голема кош-разлика. Исто така сме имале и континуитет на настапи на големи натпреварувања каде што сме имале забележителни и респектабилни резултати. Денес пак на чело со Петар Наумуски место да ги надоградиме тие успеси, да направиме чекор понапред, кошарката да биде спорт 1 во нашата земја под негово водство се случува уништување на се што функионираше добро, раскол помеѓу кошаркарските работници, тренери и кошаркари, прекинување на континуитетот на настап на големи натпреварувања, самоодлучување во спорт кој е колективен и кој бара голема вклученост на стручни лица и на искусни спортисти и луѓе што умеат да ги менаџираат тие процеси внатре во федерацијата, контрола врз секој дел од федерацијата и пошироко ( избор на селектори, избор на управен одбор, избор на кошаркари, администрација, локација на фунални куп натпревари, локација за репрезентативни настапи, се меша во правнии делувања во федерација како изготвување на правилници и сл).

Тоа што нема да се продаваат карти и фактот што нема публика му одат само во прилог на купување на време и смислување на стратегија и план за ,,Бегство од челната позиција и напуштање на бродот што тоне и само тоне сите овие години што е на таа претседателска фукција. Сите ние сме сведоци дека освен катастрофалните порази од некошаркарски нации и одсутноста на гледачи/навивачи/симпатизаери на кошарката и воопшто љубители на мак-селекциите е само негово дело.

Натпреварот на домашен терен и поразот од Естонија на последниот одигран натпревар воочливо не само поради резултатот и поразот од таа средба, поголем пораз е празната сала и упатената порака дека никој веќе нема доверба во таа федерација и начинот на кој што се води таа федерација и дека резултатите мора под итно да се поправат или лошо ни се пишува. Во салата против Естонија како за податок имаше повеќе гостински естонски навивачи во однос на македоските и само се слушаа нивни гласови и навивања во текот  на тој натпревар.

Лошата атмосфера ја посочуваат и самите репрезентативци во интервјуата каде што кажуваат дека атмосверата не била на ниво како што била пред неколку години и дека ја губат самодовербата кога ќе дојде моментот да излезат на паркет. Кошаркарите на чело со селекторот Давитков иако треба да се погледнат во очи и да си кажат дека вака веќе не оди, сепак главниот проблем не е кај нив и тие ништо не предизвикале да биде на ова мизерно ниво на кое што се наоѓа нашата кошарка која во минатото ни носела многу радосни и незаборавни моменти. Сега следат последните две средби со Косово (дома) и Естонија (гости) каде што со многу мака  и доза на среќа да стигнеме до тоа посакувано второ место и продолжување во наредна фаза на квалификации.

Кошарката дефинитивно ни падна на ,,Колена па за да повторно се крене на ,,Здрави нозе ќе ни треба повторно ќе го пишам истиот гореспоменат термин ОСТАВКА па на претседателското место ново име кое првин ќе поправа она што не чини и со долгогодишен план и стратегија да се вратиме на европската мапа за да ги прикажеме или да ги надминеме досегашните лимити, а публиката повторно да си го заземе местото во салите и да бидат исполнети до последно место со што повторно ќе се вратат насмевките кај репрезентативците, а со тоа и самодовербата и резултатите во нивните настапи.

Предраг Јанчески    

 

Јуначко победничко срце на терен

Во 1/8 финалниот натпревар против домаќинот Алжир се уверивме дека во секој дел од светот се игра квалитетен ракомет и секој може секого да го победи. Нашите момчиња добро го започнаа натпреварот со почетно водство и постојано бевме во предност во однос на домашната селекција. Иако се играше гол за гол се чинеше дека држиме се под контрола, но едно невнимание во одбраната, декоцентрација во играта и последните 10 минути алжирците го презедоа водството за крај на првото полувреме 11:10 во нивна корист.

Вториот дел беше налик на првото полувреме во егал игра и цврсти одбрани на двете страни што и малиот фонд на постигнати голови ја доловува атмосферата долу на теренот. Нашиот напад се темелеше на индивидуалноста на бековската тројка Талески-Кузмановски-Велковски, а сегмент кој не ни одеше во прилог беше промашените седмерци. Кон средината на полувремето Македонија заигра уште поцврста одбрана, на местото на Даниловски влезе во игра Томовски и тука некаде беше клучот за стабилноста во играта и неможноста противникот да ја затресе нашата мрежа. Исто така момент за одбележување е замената на пикерите кога на местото на Арсеновски влезе Лазаревски кој беше поагилен , повеќе отвараше простор а се избори неколку пати и за изнудување на седмерец  каде што по промашувањата на Талески и Крстевски се чини имавме трета среќа и конечно Палевски беше тој кој беспрекорно ги изведуваше до самиот крај  седмерците со 100 % учинок.

Последните 15 минути ги одигравме перфектно почнувајќи на голот на Томовски кој имаше неколку фатени зицери, па преку крилата Палевски и Шилегов, пикерот Лазаревски и тројката бекови на чело со капитенот Филип Талески кој ја презеде одговорноста во клучните моменти и ја водеше нашата репрезентација кон победа и пласман во 1/4 финалето и дуел со ,,Триколорите”. Крајниот исход на семафорот беше 24:20 во наша корист и блик на радост како од ракометарите така и на целокупниот стручен штаб.

Браво момци – секоја чест !!!

Предраг Јанчески

Женска кошарка во Македонија –  Лежерна прошетка или маратон ?

Кога некој ќе каже женска кошарка… Македонија? Ве асоцира на нешто?  Добро освен на женска кошарка,но во мала земја како што е Македонија, мала е заинтересираноста или сосема малку се промовира во јавноста. Не е дека нема квалитет,за тоа пример се голем број на кошаркарки со огромни таленти. Па ајде да направиме една ретроспектива,да започнеме од Стојна Вангеловска.

Љубителите на женската кошарка сигурно се запознаени со Стојна Вангеловска –  “Спортистка на векот “,која остави огромен придонес и белег  за македонската кошарка. Секако и за оние љубопитните кои не се запознаени, таа преставува симбол за женската кошарка во Македонија. По завршувањето на средно образование таа станува членка на КК Студент,екипа која се натпреварувала во Првата југословенска лига. Потоа во Партизан, Јежица (Словенски клуб) – каде настапувала пет години и освоила титула, куп, како и можности да игра на европска сцена. Во 1983 година е прогласена за најдобар плејмејкер на Европското првенство во Финска,потоа е поканета да игра за сениорската репрезентација на Југославија. Таа е единствената македонка носител на Олимписки медал (Соул, сребрен медал) , 1988 год.Покрај сите овие достигнувања , нејзината кариера не запира тука. Таа продолжува да го прави она што најдобро го умее и започнува кариера како тренер. За тоа говорат двете титули на клубот Единство, потоа шампион на Црна Гора и победник на купот…. Покрај овие достигнувања, Вангеловска беше шампион на Македонија со Кимико од Струга, потоа и шампион на Бугарија со ЦСК од Софија.Вангеловска ја има честа да го одведе националниот тим на женската македонска кошарка кон престојниот предизвик на Европското првенство 2019 год.

(Фотографија – Стојна Вангеловска)

Што се однесува на помладите кошаркарки значајно е да се спомнат Едина Муса, Јелена Антиќ, Ана Тантуровскаи многу други.Едина Мусадел од својата кариера го помина во САД на универзитетот Линколн.Играч за Вардар ,кој беше формиран само пред неколку месеци ,за време на македонскиот куп го одземаа трофејот на Баделки.Токму на овој куп Муса е прогласена за МВП (најкорисен ирач).

(Фотографија – Едина Муса)

Кошаркарската кариера за ЈеленаАнтиќзапочнува уште од 12 годишна возраст како дел од КК Студент,а потоа и Младинец. Со здобивање на стипендија таа се школува во САД и поминува две сезони како дел од тимот на универзитетот Либерти. По 5 години Антиќ се враќа во Европа и станува дел од Партизан,каде што имаше сезона без пораз и три трофеи.Потоа шампион со тимот на Лулеа,Шведска.

(Фотографија – Јелена Антиќ)

(Фотографија – Ана Тантуровска)

 

Ана Тантуровска со 78 тројки постигнати во една сезона постави рекорд во дресот на Олимпијакос од Волос со просек од четири тројки по натпревар. Тимот од Волос благодарение на Тантуровска и нејзината тројка во последната секунда обезбеди место во Првата лига, а сезоната ја заврши со 18 победи и еден пораз.Дополнително заедно со Јелена Антиќ ќе ги следиме и на Европското првенство 2019.

Што говорат овие успеси на македонските репрезентативки? Дека имаме квалитетни играчи, но малку се ценети? Дека заинтересираноста е свртена повејќе кон машкиот спорт? Профитот е помал и тешко е да се најдат спонзори? Или сепак се работи за неумешност на менаџерите да ги промовираат спортските клубови?

За сите проблеми има соодветни решенија. Како на пример организирање на пријателски натпревари, формирање на кампови, организирање натпревари во основни и средни училишта за наоѓање на потенцијални таленти.Камповите би преставувале можност да се елиминираат недостатоците и да се надоградат играчите, како и да се споделуваат искуства.Потоа запознавање на клубови со јавноста како што се Бадел, Вардар, Лотос…

Промоција, публика , сали за тренинг и натпревари… Финансиска подршка? Како држава која го сака спортот , време е да се подигне свеста на повисоко ниво. Огромент талент, но мала мотивација и на крајот разочарување. Ронка надеж е репрезентацијата која ќе се бори да остави белег на квалификациите на Европското првенство 2019 год. Потребно е создавање на многу прилики за афирмирање не само на женската кошарка, туку и на останатите женски спортови во државата.

Автор : Наташа Костовска

Караорман е симбол за Струга

Фк. Караорман е симбол на препознатливост за Струга и милениче на стружани. Клубот е формиран 1923 година под тогашното прво име ,,Црн Дрим создаден од група млади стружани. Еден од основачите бил и познатиот сликар Вангел Коџоман. По втората светска војна го добил денешното име Фк. Караорман. Навивачката група на тимот е ,,Паткари”, а игра на стадионот ,,Градска плажа”. Клубската официјална боја на дресовите е црвената боја.

Струга не може без Караорман, ниту Караорман може без Струга, тоа е 94 годишна долга традиција, со испреплетени и прераскажани многу спортски приказни. Во овој клуб пораснале и продефилирале голем број на сегашни и поранешни фудбалери кои што својот пат го започнале од Струга па завршиле со успешна и богата интернационална и репрезентативна кариера. Струга е непресушно место на талентирани луѓе, посебно од делот на спортот, а тоа се однесува и за фудбалот. Во текот на фудбалското опстојување Караорман поминал голем број на премрежија, но секогаш наоѓал начин да опстане на фудбалската карта во Македонија и самиот факт на постоење од 94 години го потврдува тоа. Најчесто клубот се натпреварува во втора македонска фудбалска лига (ВМФЛ),  само со исклучок на само една сезона помината во прва македонска фудбалска лига (ПМФЛ), а за жал последните години има спортска криза и се натпреварува во трета македонска фудбалска лига (ТМФЛ).   

*фубалскиот стадион на ФК Караорман 

Она што е ,,Ла Масија во европски и светски рамки, пак струшката школа е најдобра за наши македонски критериуми. За јака прва лига ни се потребни сите расположливи фудбалски центри. Долг период во голема апстиненција се градовите: Кочани, Куманово, Гевгелија, Охрид, Кичево, Струга и др. Фк.Караорман долги години е во голема летаргија, стагнира во развојот, се натпреварува во третолигашка конкуренција, пропратен со голем број на проблеми. Опстојува со помош на  ентузијастичка волја со финансиска поткрепа надополнета со една млада група на фудбалери што го остава се уште жив брендот Караорман. На секој еден стружанец  го засега сегашното преживување на клубот и иднината која му претстои е неизвесна  ако не се преземе нешто конкретно во блиска иднина.

Да, може недостига додатна инфраструктура. Да, проблем се финансиите. Но најмногу недостига: волја, упорност, љубов, долгорочна стратегија, организација, план, едукација и човечки ресурси. Караорман не е само спортски клуб, туку е и мост на разбирање, живот, мир, сплотување на народот, не признава никави вери, националности, политички определби, сите тие се едно под едно име КАРАОРМАН.

*навивачката група Паткари на натпреварот против Вардар од ПМФЛ

Сите мои заложби, а се надевам и на сите искрени љубители на фудбалот посебно блиски на клубот е да го видиме Фк. Караорман повторно да застане на ,,Здрави нозе и да постигнува високи спортски резултати. Нека оваа колумна, можеби е во скромни размери, но со искрени намери да сите заедно потикнеме желба, мотив, инспирација и креација да му се помогне на клубот сега кога му е најтешко, за да може да продолжи онаму каде што застана, со создавање на нови фудбалски бисери кои што го претставуваат, промовираат не само градот Струга туку ја презентираат и Македонија како спортска нација. Струга и стружани го сакаат и го разбираат спортот, па со нетрпение се чека воскреснувањето на ФК. Караорман со надеж дека желбите ќе станат јаве – спортски поздрав од нашата и ваша Јужна трибина.

Предраг Јанчески

Ѕвездите фудбалски во Македонија немаат сјај како западно-европските

Во модерниот фудбалски свет веќе играта е претворена во бизнис, шоу, вртоглави милионски суми се вртат и профитот е пред се. Западна Европа е во предност во однос на остатокот на Европа и пошироко во однос на развојот во спортот, инфраструктурата, традицијата, финансиските средства итн. Денешните теркови ни носат трансвер од еден во друг клуб не за 1 до 2 милиони евра туку цифрите одат над 100 милиони евра.

Што се однесува до Балканскиот Полуостров поточно што се однесува до Македонија иако сме свесни дека заостануваме премногу во инфраструктура, стручен кадар, едукација, финансии , долгорочни планови сепак во едно сум сигурен дека не заостануваме во талент во квалитет со останатите најразвиени спортски земји.

Поткрепа на ова тврдење е штотуку завршеното Европско Првенство во Полска до У-21 каде што нашата млада селекција успеа најпрвин да се пласира, а се пласираа само 12 селекции и самиот тој факт не сместува во најдобрите 12 во Европа во младинска конкуренција.

Од каде произлегува токму овој наслов (,,Ѕвездите фудбалски во Македонија немаат сјај како западно-европските) ? Со издржани факти и размислувања ќе се обидам да ја разјаснам и да ги претставам сопсвените гледишта:

Ќе започнам со голманската позиција. Бразилкиот интернационалец Едерсон кој до скоро бранеше за Бенфика  летово направи трансвер за невероватни 40 милиони фунти во тимот на Манчестер Сити. Голманот на Англија Пикфорд кој бранеше на ЕП Полска до     У-21 исто така направи трансвер од тимот на премиерлигашот Сандерленд кој испадна во Чемпионшип премина во Евертон за вртоглава сума од 30 милиони фунти. Донарума од Милан кој исто така настапи на престојното ЕП за својата Италија, се очекува да направи рекорден трансвер ако не оваа сезона тогаш во наредната натпреварувачка сезона и сумата сигурно ќе биде над 60-70 милиони евра, а се работи само за тинејџер.

Компарацијата со нашите квалитетни голмани како што се Столе Димитриевски кој по одличниот трансвер во Удинезе, но сепак на стартот тимот од Удине немаше доверба да му ја додели единицата па беше позајмуван во Гранада, а таму најчесто беше во вториот тим, со само еден настап во Примера Дивизион, а неговиот фудбалски пат го одведоа во второлигашка конкуренција во тимот на Гимнастик кој втората полусезона беше закован на резервната клупа и има обврзани раце да направи трансвер во Луго тим кој исто така е од втора лига во Шпанија. Младиот струмичанец Илиев кој направи супер квалитетен трансвер за Арсенал, но таму е далеку од првиот тим, со настапи само за младинскиот тим на Арсенал кој до сега го пратеа голем број на повреди. Игор Алексоски кој исто така настапи за Македонија на ЕП во Полска нималку не заостанува од останатите квалитетни голмани, но ја живее суровата реалност и е надвор од скаутингот на големите европски клубови кој ќе го одврзат ќесето и ќе извадат на маса милионска сума.

Во делот на дефанзивата Стоунс од Евертон направи трансвер во Манчестер Сити за рекорден трансвер за дефанзивец од 50 милиони фунти, потоа ова лето младиот швеѓанец Линделоф направи трансвер од Бенфика во Манчестер Јунајтед за сума од 30 милиони фунти. Додека нашите млади дефанзивци како што се Ѓоко Зајков кој направи солиден трансвер во Рен (Франција), за потоа без да му се даде било каква шанса да биде позајмен во Белгија, а во тимот на Шарлероа беше во втор план и не конкурираше за првиот нивен тим и настап на првенствени натпревари. Тука се и Дарко Велковски, Демири и Бејтулаи но тие најчесто се спомнуваат за трансвер или во балкански клубови или во клубови од типот на Грасхоперс и сличен тип на клубови кои се солидно познати но не се од самиот европски крем.

Средината на теренот е најбараната и најтрасверираната позиција со фудбалери и таму се вртат вртоглави милионски суми каде што најсвеж пример е трансверот на Бернардо Силва од тимот на Монако во Манчестер Сити за 70 милиони фунти, потоа пред две години Реал Мадрид потроши 80 милиони евра на Џејмс Родригез, а ги заработи тимот на Монако, а најголемиот трансвер во светот се склучи минатот лето за рекордни 110 милиони евра на Пол Погба од тимот на Јувентус во Манчестер Јунајтед. Инаку во бројните шпекулации ова лето вклучени се и Бакајоко (Монако), Родригез (Реал Мадрид) и други кои што ја надминуваат границата од 50 милиони евра, а што се однесува до нашите фудбалери на таа позиција како што се Бобан Николов (Вардар), Давид Бабунски (Јокохама,Јапонија), Даниел Аврамовски (Олимпија Љубјана) тие суми  и клубови се само сон.

Фудбалерите во нападот се исто така многу барани на трансвер пазарот секако и многу платени, а Суарез од Ливерпул направи трансвер во Барселона за 70 милиони евра пред неколку години,додека ова лето Андре Силва од Порто направи трансвер во Милан за 40 милиони евра, а листата е преголема да се пишат сите милионски транвсери. Македонските напаѓачи Марјан Радески (Шкендија), Виктор Ангелов (Ујпешт), Петар Петковски(Вардар), Дарко Чурлинов (Келн младински состав) се далеку од случувањата и барањата на големите клубови за трансверни суми како и нивните.

Во текстот погоре се испуштени Енис Барди од Ујпешт кој воедно беше избран меѓу најдобрите 11 во групната фаза на ЕП во Полска до У-21 и Елиф Елмаз од Работнички кој и тој беше и настапи на ЕП во Полска. Ако се следат медиумите и шпекулациите за нивните идни трансвери може да се прочита дека Барди и Елмаз би заминале во Видеотон (Унгарија), Херенвен (Холандија), Динамо Загреб и Хајдук Сплит (Хрватска) и Галатасарај (Турција). Според нивниот квалитет и потенцијал не заостануваат со ниту една фудбалска ѕвезда па освен трансвер во Манчестер (Јунајтед,Сити), Реал, Барса, Баерн Минхен, Борусија Дортмунд, Милан, Јуве, Интер и итн ќе биде жалосно да не влезат во костец со ѕвездените светски фудбалери па да имаме и ние и тие самите да се докажат на мега дерби натпревари.

Трансверите во денешно време што изнесуваат над 50 милиони евра во македонски услови трансверните рекорди се движат околу 70, 80, 100, 150 илјади евра, можеби сме многу далеку од големи трансвери, но нашата фудбалска иднина ние загарантирана за долги години и овој талент да го претвориме во квалитет, па освен настап на младинско ЕП за скоро да имаме и сениорско учество на големо натпреварување.

Предраг Јанчески

Сонот за Вардар е јаве

Фајнал-фор во Келн во ,,Ланксес арена со капацитет од 19.500 седишта без германски преставник но со дебитант во името на Вардар. Кога би се направила само дел од анализите лесно може да се претпостави каков е тоа силен турнир во борба за пехарот европски првак. Барселона е најдоминатна во освојување на европски титули, ПСЖ е најбогатиот ракометен колектив, Веспрем е екипа во која се вложуваат многу средства и ракометот за унгарците е број еден па долги години сонуваат голем трофеј. Вардар е македонски шампион кој воедно беше и дебитант на ваков голем спектакл.

Се поставуваат многу прашања, сите се обидуваат да направат анализа со која ќе покажат како се стигна до ваков историски успех. Меѓу многуте прашања најчестите се поставуаат: Дали е најбитно финансиските вложувања ? Дали е најбитно да се има инфранструктура ? Дали е најбитен тренерот или пак ракометарите во тимот ? Колку среќата е битен фактор ? Се поставуваат и ред други прашања.

За да се биде шампион на Европа во ракомет пред такви великани, да потребно е да се има финансиски вложувања како во ракометари така и во инфраструктурата. Да многу е битно да се има квалитетен тренер, а исто така е потребна доза на спортска среќа. Но најбитно е што Вардар имаше стратегија, долгорочен план, беше организиран и трпеливо секоја од претходните сезони влечеше мудри потези.

Успехот не е нималку случаен кога би се потенцирал фактот што Раул Гонзалес веќе е скоро четврта година во Вардар каде му беше доделена улогата да го менаџира тимот, да ги избира ракометарите, да ги воигрува, да смислува концепт на игра, да ги диктира подготовките. Во изминативе години продефилираа голем број на имиња и сите од нив имаат свој удел во денешниот успех.

За оваа натпреварувачка сезона се очекуваше женскиот колектив да го освои првото место, додека зенитот и крајниот дострел на машкиот колектив се очекуваше дури наредната сезона да го достигне врвот. Ракометните експерти предвидуваа финале на ПСЖ тимот кој слободно може да се оквалификува како репрезентација на светот собрана на едно место против Барселона убедливо најдоминантната со трофеи екипа. Сметките им ги нарушија најпрвин Веспрем тим кој е долги години насочен и фокусиран кон успех и само успех и каде што Унгарија како држава вложува огромни средства бидејќи им е спорт број еден во државата.Второто изненадување беше секако Вардар, најпријатното ракометно освежување во последните неколку години. Раул Гонзалес играше шах со противникот, секој потег внимателно го влечеше, внимаваше на темпирањето на минутажата на секој од своите ракометари и крајниот тајм-аут го намести нападот компјутерско точен па скок шутот и ударот во аголот на Лука Циндриќ се чини не можеа ниту двајца голмани да го бранат тој удар, кој значеше победа, кој значеше елиминација на фаворитот и бескрајна радост и еуфорија како кај вардарци така и во делот на трибините, а коментаторите ширум светот иста така беа во елемент.

Ниту во финалето на Вардар не му се даваа големи шанси против ПСЖ и катарските милиони и оваа година ќе му ,,Одат по водано како што вели поговорката за да му се раздени на некого на друг треба да му се стемни. Во натпревар во кој од самиот почеток па се до крајот македонскиот шампион водеше и ќе беше светска неправда да имаше друг крај освен каков што и на крајот беше, односно нерешен резултат на седум секунди до крајот, каде што крајниот удар го зададе Иван Чупиќ од неговата крилна позиција за сензација, за радост, за историја за неверување на светската јавност како еден тим на Вардар може во последните секунди да ги добие натпреварите со најсилните и со најдоминантините состави на денешницава.

Пречекот и радоста кај македонскиот народ  беа импресивни за сите во светот, сите беа воодушевени од настанот и многубројноста и излезноста по улиците во чест на шампионите во Европа. Според некои проценките имало околу 150.000 луѓе  кои биле дел од пречекот, декорот и навивачката инвазија. За момент цела Македонија се викаше ,,ВАРДАР за крај дел од изјавите:

Дибиров: ,,Не сме шампиони се додека не дојдовме на оваа бина и ве видовме вас,токму сега ние сме шампиони и сонот заедно со вас ни се оствари”.

Македа: Во голема еуфорија ја соблече маицата и заедно со публиката славеше со нив.

Чупиќ: ,,Јас сум хрват, но денеска ми е мило што сум македонец”.

Циндриќ: ,,Ми се исполни детскиот сон”.

Ангелов: ,,Ајде, ајде вардареееее, ајде ајде вардарееееее”.

Душебаев: ,,Сакав, посакував и си одам од Вардар како шампион, Вардар ќе ми остане во моето срце”.

Канељас: ,,Сега знам зошто сите ја сакаат Македонија” ( еј имаме проблем – ни снема пиво, еј каде е пивото)

Самсоненко: Кажа дел од разговорите со Арпад Штербик кој му кажал дека ќе се преправале дека ќе оделе како туристи во Келн, немало да даваат еуфорични изјави за сите да помислеле дека се аутсајдери, а потоа ќе го давале својот максимум на секој од натпреварите до крајната цел ШАМПИОНИ. Иван Чупиќ му кажал ,,Браво шефе, знаеш да работиш, мене ме земаш во тимот за да освоиш шампионска титула. Потоа Самсоненко ја испеа песната ,,Ој вардаре македонски”.

Марсениќ: Не издржа и заплака од радост пред насобраниот народ.

Гонзалес: ,,Им се поклони пред сите присутни и ги пофали сите до еден од ракометарите како најзаслужни”.

Стоилов: Им се заблагодари на сите соиграчи и на публиката за подршката и за сите вклучени во проектот и кој биле директни учесници во успехот на Вардар како и на македонскиот спорт воопшто.

ОВОЈ СОН САКАМЕ ВЕЧНО ДА ТРАЕ, НО МЕСТО ДА СОНУВАМЕ ДА СЕ ФАТИМЕ ВЕДНАШ ЗА СЕРИОЗНА РАБОТА, ЗА ДА БИДЕМЕ ПОВТОРНО ВО ВАКВА ПОБЕДНИЧКА,ШАМПИОНСКА, ПРАЗНИЧНА И ЕУФОРИЧНА ПОЗИЦИЈА !!!

Директно од Јужна Трибина – Предраг Јанчески 

Исти колектив со различни аршини

Долго време најавувавме дека може да гледаме сестринско финале во женскиот мак-ракомет што на крај и се оствари. Оваа година се играше фајнал-фор во домашното првенство и очекувано во финале заиграа Жрк Вардар 54 : 24 Вардар СЦЈС разликата не е за изненадување бидејќи квалитетот е на страна на странскиот дел од Вардар во однос на македонскиот дел на Вардар. Но паѓа во очи третманот и односот на структурата на менаџментот на истиот тој клуб што нема исти критериуми и аршини за своите ракометарки во тимот.

Зошто е тоа така, има се повеќе прашања кои се отвараат, како што се дали поради висината на платата на странкињите кои земаат астрономски високи плати во однос на нашите девојки ? Дали туѓото е повредно и помило од нашето ? Дали има овој клуб морални квалитети ? Ќе се продолжи ли трендот на купување на странски ракометарки, а ќе се занемарат школите за ракомет кај нас ?

Прашања има се повеќе, некој треба сериозно да се замисли и да ги простудира своите постапки во женскиот дел на Вардар. Една нивна млада ракометарка по име САРА имаше храброст да ја отвори пандорината кутија и да се замислиме сите ние каква иднина имаат нашите ракометари и ракометарки со овој начин на работа. Во Македонија странците земаат високи примања и редовно платата ја земаат, но кај македонците тоа не е случај или земаат мали примања со кои што едвај ги подмируваат плаќањата на стан, кирии и останати трошоци со тие нивни плати, а има друга група на ракометари и ракометарки каде што не земаат плата дури и по 6, 7 или 8 месеци.

За да има ефект и решение треба САРА да добие подршка и да се приклучат кон истата цел за да можат да си ги заштитат правата кои што со закон им се загарантирани. Ако само и ракоплескаат и ја тапкаат по рамо во знак на одобрување не само нејзе но и на самите себе ќе си одмогнат во поцртаната цел. Зарем еднаш за секогаш не можеме да бидеме солидарни и сплотени кога се работи за правата и должностите кои што едно важат за странците, а сосема поинаку на крајно потценувачки и понижувачки начин за македончињата.

Кога би се навратиле на случувањата ќе се види дека младите вардарки за освоеното сосема заслужено второ место не добија ниту медали, ниту било каков гест за подршка и почит кон нив. За нив како награда следуваат голем број на исписници и треба да си бараат нова средина за наредната сезона, а странските ракометарки кои заминуваат од Вардар а не го покажале она што се очекувало од нив и ниту барем малку ја заслужиле високата плата добија ордени на заслуги и бескрајни заблагодарувања кон нив. Во нив има исклучоци кои си заминуваат а го дале својот максимум и квалитет, но во најголем број тоа беа разочарувачки засилувања на сметка на нашите млади ракометарки. Ако младите не добијат шанса на натпревар и не им биде дозволено од најдобрите да научат како ли само очекуваме да имаме квалитетна репрезентација која ќе не претставува на меѓународно ниво? Зошто само се потпираме на засилувања од страна кои чинат многу, а не посветуваме внимание на младите категории и таленти ?

Пред 15 години Кометал освои шампионска титула и денес се присетуваме на тие успеси и љубоморно се присетуваме на тие убави моменти, но зарем не ја научивме лекцијата од тогаш, толку години учиме лекции и уште колку време и нови лекции ни следат за да се фатиме за работа и работите ги поставиме на своите места.

Спортот е сериозна работа која бара стратегија, долгорочен план, организација, менаџирање, инфраструктура и пред се вложување во свои капацитети и создавања на свој производ, за на крај тој производ биде само надграден и надополнет со некое странско засилување. Ракометот е можеби број еден спорт во Македонија и ако не се посветиме професионално лесно може да го загуби тешко стекнатиот статус.

Директно од јужна трибина – Предраг Јанчески